Bo?e! Ty, co ?wiata wszytki dobro?ci stworzy?e?.
Ty, co dwoje ludzi mi?o?ci? obdarzy?e?.
Ty, który da? im chcia?e? owoc zakazany,
Czemu? raczy? ukaza? i z?ej ?mierci bramy?


Moc jej wi?ksza ni? ca?a wie?a Babel,
Sro?sza ni? sam w?adca podziem, - czyli - Hades.
Brzydsza od z?ej zjawy, co noc? si? objawia,
Co wszytko nam odbiera i samymi zostawia.

Racz mi?, Bo?e - ustrzec od jej ogromno?ci,
Racz mi?, prosz? - wybawi? spod jej w?asno?ci.
Nim mi ta ziemie?ska nuta ogarnie my?lenie
I wprowadzi w ob??d - odbierze baczenie.


Jak mam si? wybroni? - jak mam od niej uciec?
Dla niej niczym m?dry i niczym jest g?upiec.
Za raz obu we?mie i do trumny z?o?y,
Nikt si? nie ustrze?e, ka?dego snem zmorzy!


A...co jej wielka srogo?? dla mnie przeznaczy?a?
Czy trudy, ból wielki? Czy straszna mogi?a?
Lecz tu Ci?, Persefono zdziwi? b?d? raczy?,
Ja nie chc? ba? si? Ciebie!
Ja ju? chc? Ci? zobaczy?!