Raz wieczór tak ?piewa?o wino wewn?trz flasz:
"Cz?eku, nuc? dla ciebie, kochany biedaku,
W moim wi?zieniu ze szk?a i barwnego laku
Pie?ni, które rozja?ni? szary smutek wa"sz.

Wiem, jak ludzie mozoli? i trudzi? si? musz?
I jaki jest potrzebny wzgórzom s?o?ca ?ar,
A?eby mnie o?ywi? i zap?odni? dusz?,
Wi?c wam nios? wdzi?czno?ci dobroczynnej dar.

Och, bo mi tak rozkosznie i tak strasznie mi?o
W strudzonego cz?owieka gardle zala? szloch,
A jego pier? gor?ca s?odsz? mi mogi??
Ani?eli piwniczny, st?ch?y, zimny loch.

W mym sercu rozedrganym brzmi? d?wi?ki zabawy
I nadziei - czy s?yszysz? - p?ynie huczny szum,
Si?d? rozparty za sto?em, zakasaj r?kawy,
Pij wesó? na m? chwa?? - i ty, i twój kum.

?onie twojej rozjarz? spojrzenie - to wiem,
Synkowi wróc? si??, która w nim zanika,
I dla tego cherlaka b?d? w ?yciu tem,
Czym oliwa dla j?drnych mi??ni zapa?nika.

Do twej gardzieli wpadn? ambrozj? kwiecist?,
Ziarnem, r?k? Wszechsiewcy rzuconym na ?wiat,
A mi?o?? nasza zrodzi poezj? przeczyst?,
Co wystrzeli do Boga jak najrzadszy kwiat."