Kiedy Don Juan zst?pi? nad wody wieczyste
I nale?nym obolem op?aci? Charona,
Ponury ?ebrak z okiem dumnym jak Antysten
Pochwyci? wios?a w silne i m?ciwe ramiona.

W sukniach rozpi?tych i z obwis?ymi piersiami
Kobiety udr?czone wi?y si? gromad?
I pod ?a?obnym firmamentem w ?lad za nim
Ci?gn??y z wyciem niby wielkie ofiar stado.

Sganarel o zap?acie ze ?miechem nadmieni?,
Kiedy Don Ludwik na tych brzegach nieszcz??liwych
Wskazywa? dr??cym palcem t?umom b??dnych cieni
Z?ego syna, co szydzi? z jego w?osów siwych.

Czysta, chuda Elwira, okryta ?a?ob?,
Przy ma??onku niewiernym i kochanku dr??ca,
B?aga?a go o u?miech, w którym by na nowo
Zal?ni?a pierwszych przysi?g s?odycz przejmuj?ca.

Wyprostowany, w zbroi kamiennej, przy sterze,
M?? wynios?y na czarnej wodzie bruzd? znaczy?,
Lecz spokojny bohater, wsparty na rapierze,
?ledz?c za fal?, widzie? nic wi?cej nie raczy?.