Czasami dla zabawy uda si? za?odze
Pochwyci? albatrosa, co ?ladem okr?tu
Polatuje, bezwiednie towarzysz?c w drodze,
Która wiedzie przez fale gorzkiego odm?tu.

Ptaki dalekolotne, albatrosy bia?e,
Osaczone, niezdarne, zha?bione g??boko,
Opuszczaj? bezradnie swe skrzyd?a wspania?e
I jak wios?a zbyt ci??kie po pok?adzie wlok?.

O jaki? jeste? marny, jaki szpetny z bliska,
Ty, niegdy? pi?kny w locie, wysoko, daleko!
Kto? ci fajk? w dziób stuka, kto? dla po?miewiska
Przedrze?nia twe podrygi, skrzydlaty kaleko!

Poeta jest podobny ksi?ciu na ob?oku,
Który brata si? z burz?, a szydzi z ?ucznika;
Lecz sp?dzony na ziemi? i szczuty co kroku,
Wiecznie si? o swe skrzyd?a olbrzymie potyka.