Ró?owe ob?oki po wieczornym niebie p?ywa?y
Ostatnie blaski s?o?ca za horyzont si? pochowa?y
Pierwsze gwiazdy kto? m?dry zapali? na górze
Kwiaty si? obudzi?y, cichutko za?mia?y si? ró?e

Tak spokojn? harmoni? b?ysk ?wiat?a przerwa?
Jakby kto? przez przypadek niebiosa rozerwa?
Z gwiazd z?ota lina ?wietlista na ziemi? opada?a
Zdawa?o si?, i? s?o?cu kilka promieni skrad?a
Po niej istota nadludzka - kobieta si? zsun??a
I nie wiedzie? czemu, na pachn?cej ziemi zasn??a
D?ugie, z?ote w?osy ?liczn? jej twarzyczk? zdobi?y
W oczach ciemnych, lecz jasnych gwiazdy si? odbi?y
I takie iskierki o wielkiej m?dro?ci ?wiadcz? teraz
Chyba si? obudzi i wszystkie szmery ucichn? zaraz

Wsta?a nagle ze snu b?d? zadumy podle wyrwana
Ucieszy?a si?, jakby by?a z koszmaru uratowana
Rado?? d?ugo nie trwa?a, jakby nagle zabrana
I w jednej chwili ziemia ?zami smutku zalana

Nagle cisza, kobieta gwiezdne oczy w gór? podnosi
I wida? to, czu? i s?ycha? serce si? ze szcz??cia unosi
Stan?? nad kobiet? m??czyzna i patrzy w jej oczy
Tak badawczo, i? ?adnej gwiazdy nie przeoczy
Kobieta w silnym u?cisku m??czyzny znika
I w jednej chwili wszelka nadzieja na ?wiecie zanika
B?ysk okropny i ju? stoj? z daleka od siebie
Gwiazdy migocz? i p?acz? na nocnym niebie

On na ni? patrzy, a ona na niego
On jej nie widzi, a ona jego