O Moniu wspania?a co stoisz nad nami,
zachwycasz swym blaskiem,urokiem wspania?ym.
Swym g?osem delikatnym budzisz o poranku.
Swym cia?em aksamitnym zachwycasz kochanków.
Gdy patrze na twe oczy widze jakby niebo,
ol?niewasz wszystkie gwiazdy co patrz? na ciebie.
Bogowie nie siedz? dzisiaj na Olimpie,
Wpatruj? si? w Ciebie
i prosz? do siebie.


TY jednak jeste? jak Prometeusz wspania?a,
on dostarczy? ogie?,ty pi?kno na ziemie,
on cierpi? katusze przez Bogów zes?ane,
ty równie? musisz cierpie? na tym Bo?ym ?wiecie,
bo nie ma drugiej tak pi?knej duszy na tej planecie.
Kogo obdarzysz mi?o?ci? pewnego poranka,
zapewne jakiego? niewartego ciebie kochanka.
I wtedy pioruny z nieba b?d? lata?y,
I sztormy na morzach szala?y,
Ziemia si? zatrz?sie pod twymi wdzi?kami.
Bogowie nie ujrz? nadzieji w ?wi?tyniach,
Zostanie im tylko wspomina? wiekami,
bo nigdy nie zgin?.

Jak Afrodyta wy?oni?a? si? z piany.
?wiadkiem tej sceny by? artysta tu wzywany,
by pi?kno twe uwieczni? popiersiem z marmuru.
twoje serce wyrze?bi? z Prometeusza p?omienia,
by? mog?a miliony ciep?em swego serca ogrzewa?.
Gdy Hermes sko?czy swój galop wraz z s?o?cem,
ty wsi?dziesz do powozu i ze?lesz gwiazde z nieba,
nazwiesz j? Matk?,Wielk? Nied?wiedzic? ktora jak swe ma?e
doprowadzisz do celu ludzi zb??kanych.