Czasem u szczytu ulic zachód ?ó?tym blaskiem
Mury niebios rozwala na z?omy p?omienne.
Wtedy listopadowe wieczory warszawskie
Wiej? wiosn? i p?yn?, m?odo?ci? wiosenne.

Ile ?ez we mnie by?o i ile mi?o?ci,
Ile westchnie? i szcz??cia w majowej ulewie,
I moich s?ów dla ciebie, i wielkiej czu?o?ci:
Wszystko z nieba powraca w dawnym, ciep?ym wiewie.

I znowu id? lekki i noc? wezbrany,
Jakbym niós? li?? wilgotny na sercu otwartem,
Wtedy w twoim miasteczku ciemnia?y kasztany,
Pachnia? groszek pachn?cy na sercu pod paltem.

P?aka?, jedyna moja, mog? tylko Tobie.
Ty zrozumiesz. Rozgrzeszysz spojrzeniem pokornym.
I wiosn? zakochanych znajdziesz w skromnym s?owie,
I ci??k? gorycz moj? w tym wierszu wieczornym.