Serce ty moje wesprzyj mnie w niedole
Różyczko wspaniala, tak mi brak kochania
Ileż wycierpieć człek musi zanim się udusi.

Zważ jest nadzieja, którą się zawsze nuci
Ot to wszystko tyczy się miłowania
W nas serce roście, a reszta - są niczym mole.

Każdy mol do światła dynamicznie zmierza
Absorbuje, wychwytuje i tylko pasożytuje
Tym samym zważ na przyszłość wszechświata.

I choć w Boga wierzymy, to używa się bata
Każde uderzenie tyle bólu niesie i przyuważ kosztuje
Dla nich srogą cenę - wieczne potępienie, co śmierć odmierza.

Brocząc w egipskich ciemnościach kruczej otchłani
Depcząc czaszki, miażdżąc stopą las konwalii
Czując potęgę zła wszechmocnego, siłę niszczenia!

Stwierdzam, iż świat dąży do samoobezwładnienia
Bez krzty ratunku, choćby nawet użyto magii
Giniemy niczym lód w świetle słońca bijącego z oddali.