Wczoraj, pani, przez okno twoje uchylone
Na Montmartre i klasztorne ukazując pole:
“Samotność w tej ustroni – rzekłaś – stokroć wolę
niźli Dwór; jakże chętnie spoglądam w tę stronę!

Rozum byłby mi panem, nie zmysły wzburzone;
Dzień pędząc na modlitwach, w mniszek innych kole,
Nigdy bym się miłości nie dała w niewolę –
Tu jej strzała nie sięga, tu jej ognie płone”.

“O pani – rzekłem na to – błąd popełniasz srogi!
Ogień jest ogniem, chociaż popiół go przysłoni.
Święte mury miłosnej nie stłumią pożogi,

Miłość równym jest władcą w świecie i w ustroni.
Przed tym bogiem, co razi i niebieskie bogi,
Żadna ciebie modlitwa ni post nie uchroni!”

Przeł. M. Wroncka