Wczoraj, pani, przez okno twoje uchylone
Na Montmartre i klasztorne ukazuj?c pole:
?Samotno?? w tej ustroni ? rzek?a? ? stokro? wol?
ni?li Dwór; jak?e ch?tnie spogl?dam w t? stron?!

Rozum by?by mi panem, nie zmys?y wzburzone;
Dzie? p?dz?c na modlitwach, w mniszek innych kole,
Nigdy bym si? mi?o?ci nie da?a w niewol? ?
Tu jej strza?a nie si?ga, tu jej ognie p?one?.

?O pani ? rzek?em na to ? b??d pope?niasz srogi!
Ogie? jest ogniem, chocia? popió? go przys?oni.
?wi?te mury mi?osnej nie st?umi? po?ogi,

Mi?o?? równym jest w?adc? w ?wiecie i w ustroni.
Przed tym bogiem, co razi i niebieskie bogi,
?adna ciebie modlitwa ni post nie uchroni!?

Prze?. M. Wroncka