Jak Słońce prawdziwe, jak gwiazdy liczne.
Tak twe oczy są obłędnie śliczne.
Blond włosy świat przyćmiewają,
A usta cały wdzięk życia oddawają.
Twoje uczucie jest wręcz ogromne,
Przy nim całe zło jest naprawdę drobne.
Ty potrafisz kochać z całego serca,
Ja, bez miłości pójdę do ślubnego kobierca.
Gdy Ty będziesz rozpalona z miłości,
Ja będę pełen niepewności.
Bo ty masz dar do kochania,
A mi tego rozum zabrania.
Dlatego to Ty jesteś lepsza,
Ty jesteś milsza i wierniejsza.
Ja Nie potrafię tak kochać człowieka,
Na mnie za rogiem już śmierć czeka.
Ponieważ żyć bez miłości się nie da.
Dla tego coraz bliższa mi jest gleba.
Kiedyś mnie okryje ze stron wszystkich
Pożegnam w tedy swoich bliskich
I nie czując miłości usnę na wieczność.
Tylko Ty pokochać miałaś mnie czelność.
Oddajesz mi swe serce cały czas,
Ja chyba nie zrobiłem tego nawet raz.
I na co te łzy, na co cierpienie całe,
Gdy moje serce do kochania jest za małe.
Wiem, Ty mnie kochasz nade wszystko,
Chcesz bym był przy Tobie blisko,
Przytulał czule do siebie.
Byś mogła się poczuć jak w niebie.
Postaram się to dla Ciebie uczynić,
Byś za brak uczuć już nie mogła mnie winić.
Będę od Ciebie się uczyć sztuki miłości,
Byśmy mogli zaznać uczuć kochanej wolności.