Źdźbła, źdźbła zielone gną się pod stopami,
Zielona fala budzi z letargu plejady świerszczy.
Ta sciana nietknieta jeszcze żadną dłonią,
Zaczyna mnie coraz ciaśniej otaczać...

Jak wszedłem na tę koronę?
Jak palce znalazły oparcie?
Dźwięk znajomy ciszę postrzępił
I już pierwsze krople dotarły do celu.

Szorstki dotyk kory i smak ołowianej wody.
Już nie długo z wami zabawię to pewne,
Kroki tej chwili, jak moneta o bruk,
Dudnią, metalicznie, szyderczo...

I stało się. Błysk. I potem już nic...
Jęknęły konary i zapach strachu,
Wypełnił powietrze. Czerwień i Żółć,
Wśród zieleni - jak skaza...

Czas zabliźni tę szramę natury.
Ktoś znajdzie strzępy ubrania,
Pomyśli chwilę, potem wzdrygnie się
I ciśnie te strzępy do kosza.

Mojego braku też nikt nie przemyśli
I krople nie wzbudzą już wzruszeń.
Do puki ta kartka nie trafi do rąk twoich,
A uczucie znienawidzone nie uderzy cię w twarz.

Twoje ręce zadygoczą, poszukasz oparcia,
Powietrze stanie, a oczy się zeszklą
I łzy popłyną po policzkach, zmyją
Słodki smak z ust i upadną na sztuczną posadzkę.

Staniesz pośród tego pola, twarz w górę zwrócisz
I krzykniesz: "dlaczego?" - chłodna, bezduszna cisza.
"Czemu?" - echo odbije ci to pytanie prosto w twarz.
I po twoich policzkach popłyną te kople deszczu, te moje łzy...