Oplotłaś me serce kaskadą złocistych włosów,
ogrzewając je miłą ciepłą falą głosów,
które szepczą mi:"kochaj mocno", nie wiem co robić,
stałaś się ostoją, której mocno się trzymam,
stojąc z Tobą twarzą w twarz, głosu nie mogę wydobyć,
gdy znów częstujesz mnie ekstazy porcją, nie wytrzymam...

Zamknięty w Tobie, jak kajdanami przykuty do
drzewa, które zaraz runie w otchłań mych uczuć,
walczę z tornadem Twoich krwistoczerwonych więzów,
w które oplątany wyję do mego ego,
uwięzionego w twej kieszeni. Chcę się znowu poczuć
jak wtedy, zanim przyszedłem nad rzekę krwistych wężów,
które okazały się Twymi sidłami...
I czekam na wyzwolenie...