Rzuca się, miota w lirycznym wymiarze,
próbując znaczenie z braku wywarzeń,
czy jest ostre czy przeciwnie łagodne,
czy stare jak ten świat, czy modne,
czy znaczy "miłość" czy "walka" lub "wojna".

Bo i skąd ma wiedzieć, jeśli stworzone,
przez ludzką dłoń dzierżącą pióro zielone,
które skrobiąc zawzięcie po tej kartce,
dało jej rolę, jaką daje się matce.

Słowo zagubione szuka swego miejsca,
waląc litera o literę daje znać,
że jest, że pachnie atramentem, że cierpi,
przez to, że nie zna go nikt poza jego stwórcą.
I czeka na odkrycie...

Wreszcie znalezione stara się z całych sił
błyszczeć, przenikać do głębi duszy, tam
gdzie nikt nie dotarł, chce by człowiek w pierś się bił,
żałując, że go wcześniej nie poznał, pragnął hołd oddać mu.

Ale on odrzuca słowo...
I tysiąc słów...
Taki naród...