Siedzi za biurkiem w swym zdegenerowanym swetrze,
jej nikotynowe p?uca próbuj? ?apa? powietrze
wydaj?c przy tym irracjonalne odg?osy.
Mimo to siedzi ,a siedz?c g?adzi w?osy
potargane niczym mendelejowska tablica
Przywdziewa u?miech ,zza którego wyziera próchnica

I wstaje. Omija krzes?o .Skr?ca w bok
kr???c jak elektron napotyka na mój wzrok .
Mimowolnie zamykam oczy ,ale wiem ,?e nie ma odwrotu .
Zaczynam dysjocowa?. Pierwszym produktem jest strumie? potu
na mych skroniach. Podnosz? powieki i widz? palec
Kikut za pomoc? którego upupi mnie
Zamykaj?c w sztywnych schematach mej niewiedzy
Potem zacznie gwa?ci? mój mózg pytaniami bez odpowiedzi ,
które jak strza?y utkwi? w mym sercu .
I b?dzie tak tworzy? toksyczne pytania
Dopóki nie padn? ,przed ni? na kolana...

Nie zd??y. S?ycha? oddechy ulgi i dzwonek....
Ale kiedy ju? w obj?ciach kolegów ton?
widz? jej wzrok ,?r?cy niczym siarkowodór
zdaj?cy si? mówi?: "Nast?pnym razem nie b?dzie odwrotu!"