Żegnajcie przyjaciele dzieciństwa mego,
Bo przede mną nieubłagana stoi zmora
I życie kończyć - kończyć już pora.
Żegnaj przyjacielu niezastąpiony -
Stary kościółku drewniany,
gdy byłem smutny i przygnębiony
W twym wnętrzu szukałem obrony,
którą mi modlitwa dawała.
Boga próżno o wytrwanie proszę,
Bo serce się we mnie buntuje,
Na myśl, że każde z nas oddzielnie żyje
I czemu musimy być oboje zasmuceni
I wbrew swojej woli oddzielnie iść przez życie,
Przecież ślubnymi więzy jesteśmy złączeni
Chcielibyśmy szczęśliwie małżonków prowadzić życie.
Dzisiaj tylko z oddali mogę Ci słać
Słowa zapewnień bezgranicznej miłości,
Nie mogąc jak dawniej żądać
Dla zbolałego serca Twej miłości.
Gdybym mógł dzisiaj znów żądać
Twych pocałunków i pieszczot,
Którymi dawniej darzyłaś mnie obficie
Mógłbym spokojnie kończyć swój lot
Po tym podole nieszczęść jakim jest życie.
Lecz z życiem trudno się rozstać
Bo może jesteś w objęciach innego
I może przestałaś mnie kochać
I serce dałaś innemu.
Może on dziś zażywa Twych pieszczot,
Może on całuje usta Twoje,
Może on wbije bagnetu brzeszczot
W krwiące i kochające Ciebie serce moje.
Czyż więc nie lepiej samemu
Nędzne to życie skończyć
I dłużej nie pozwolić jemu
Serca zbolałego męczyć?
Żegnaj więc przyjacielu
Bo miejsca nie mogę znaleźć sobie
I przyjaciół mam niewielu
Chyba, że znajdę ich w grobie
I kiedy trumnę mą złoże w grobie
I ciężar ją przygniecie
Wspomnij wtedy sobie
Że kochałem Cię więcej niż życie.