Nagle ciemność zapadła ,
I jasność swą ujrzała ,
Błyskawice przecinały niebo ,
A ona nadla Bogiem swym była .

Ściana wody się zerwała ,
Pana swego burza przejrzała ,
I rzekła idź sciężką wielką ,
A dojdziesz bardzo daleko .

Posłuchała przyjaciela swego ,
I poszła w niebo ,
A wtedy ujrzała ,
A to było piekło .

Pan tam szatanem zwany siedział ,
Podszedł do niej ,
Jak do panny ,
I zapytał o cnotę ,
A usłyszał tylko ciemność Mi została .

Przeszła burza ,
Ciemność przyszła na ziemię ,
Ale już władcą nie była ,
Tylko resztkami swe dziecko posadziła ,
I powiedziała :
Ludzie czcić Ciebie w przyszłości będą .