Co mog? Ci da?, gdy nic nie mam?

Wiem, nie musz? dawa?,
ale tak bym chcia?a!

Codziennie rano budz? si? ubo?sza.

Ucieka kolejny dzie?,
kolejna noc,
a ja wci?? nie mam nic.
Mam mniej ni? wczoraj,
a wi?cej ni? jutro.

Czego jutro nie b?d? mia?a?

Nie b?d? mia?a chwili,
która trwa teraz.
Nie b?d? mia?a promienia s?o?ca,
który mnie w?a?nie ogrzewa.
Nie b?d? mia?a u?miechu takiego
jak dzi?.
Ju? nic nie b?dzie takie jak dzisiaj.
Zupe?nie nic.

Co chcesz, abym Ci da?a?
Nie mów, ?e nie musz?.

Nie mog? Ci odda? chwili obecnej,
bo jak to zrobi??
Nie mog? da? Ci u?miechu,
bo nie uchwycisz,
odp?ynie, poleci, ucieknie.

Dam Ci wspomnienie!
Wspomnienie mojej obecno?ci.
Ale... po co Ci ono?

> Na pewno zostawi? wspomnienie. <

Mo?e b?dziesz je pó?niej wymazywa?,
tuszowa?, z nim walczy?.
Mo?e zechcesz je zapomnie? (...)?
Mo?esz tak zrobi? - to Twoja wola.
W tej kwestii jestem niem?,
bo... wspomnienia nie mówi?.
One si? tylko czasem przypominaj?.
Zawsze wracaj?.

Czy mog? da? Ci wspomnienie?
Nie, nie mog? - ono od pocz?tku jest Twoje.

To dziwne, ale Ty mi je dajesz, nie ja Tobie.
Twoje wspomnienie mnie mi oddajesz.
Nie musz? wiedzie? o tym, nie musz? s?ysze?,
a dajesz.

Jaki to b?dzie dar?

Z?y czy dobry?
Banalny, przeci?tny...
a mo?e wyj?tkowy?
B?dzie z?otem czy z?omem?
Diamentem, czy odrobin? kurzu?

W znacznej mierze to ode mnie zale?y.
Jak bardzo ode mnie zale?y!

Wiesz, ja jutro znów obudz? si? ubo?sza.
Mo?e b?d? ju? tylko wspomnieniem,
a mo?e jeszcze do tego nie zdziecinnia?am?
Wiesz, ja jutro, mniej b?d? wiedzia?a ni? dzi?…
- niestety...
... i mniej b?d? rozumia?a.
... i mniej jeszcze b?d? mog?a Ci da?
cho?...
i tak zostanie tylko wspomnienie.

Ja mam dobre wspomnienia.
Sama te? chc? by? takim.

Trudno jest zgodzi? si? na bycie wspomnieniem,
ale gorzej by? zapomnianym -
o ile gorzej!!!

Czy dasz mi swoje wspomnienie mnie samej?

Dzi?kuj?,
cokolwiek mówisz.