Za oknem wieczór, jeszcze jasny
Wieczór przymkni?tych oczu.
Nas nic nie obchodzi,
Tylko dotyk, szept mi?o?ci, nasze istnienie.
Wieczór wycisza, utula na mi?kkim kocu,
rozpala ogie? w kominku, w sercu, w oczach,
jest przedsmakiem wspólnie sp?dzonej nocy,
wspólnej nocy, której nie b?dzie.
Lecz mi ?yjemy chwil?.
Ta?czymy cudownie, cho? le?ymy... obok siebie.
To ta?cz? nasze wn?trza.
Spojrzenia, jak deszcz wiosenny po nas sp?ywaj?,
zostaj? w pami?ci na zawsze.
Nasze poca?unki przepe?nione mi?o?ci?,
nasza mi?o?? przepe?niona poca?unkami.
Nie szukamy w sobie nic prócz szcz??cia.
Nauka zostaje w ksi??kach z daleka na nas
patrz?cych z zazdro?ci?,
strach znika w cieple bij?cych serc,
problemy s?, lecz my ich nie s?yszymy.
Zostaje pami?? o po?egnaniu,
nasze spotkanie jest jednym wielkim przywitaniem.
??czymy si? cia?ami, d?o?mi, my?lami, s?owami.
Jeste?my jedno?ci?, jedno?ci? splecion? z nami?tno?ci,
uczu? i emocji.
Pokój jest naszym ?wiatem, my jedynymi
mieszka?cami tego ?wiata.
Sycimy si? zetkni?ciami ust, poimy naszymi zapachami.
Czasem, tylko trzeba odnale?? rzeczywisto?? po to,
by nakarmi? si? wzajemnie czym? ró?nym od uczu?.
Przecie? bez po?ywienia te? cz?owiek umiera tak samo,
jak bez mi?o?ci, tylko mu troch? l?ej i nie odczuwa pustki.
My mamy wszystko co potrzebne do istnienia, mamy siebie.
Tak wygl?da nasze ?ycie, tak wygl?da wieczór.