Przez te wszystkie lata ?y?am z?udnymi marzeniami,
Ka?dej nocy zasypia?am ton?c w chmurach spowitych kwiatami.
To by?o moim ?yciem, moj? dusz? i pragnieniem,
a wszyscy szyderczo u""""""""?miechali si? wo?aj?c z ut?sknieniem:
"ZAPOMNIJ"!!!...I zapomnia?am,
a kiedy nadszed? czas zrozumia?am.
Bo zabra? wszystko, zniszczy? i wypali? moj? dusze,
pokaza? nico?? i wtedy zacz??y si? katusze.
B??dz?c we w?asnych uczuciach, chodz?c w?ród pustych pól
czu?am coraz bardziej wszechogarniaj?cy mnie i spowity ciemnym welonem smutek i ból.
Ból mojej duszy i jej rozgoryczenie
-zada? rany i olbrzymie cierpienie...
podda?am si? zatem-mówi?c sama w sobie: - "JESTE? NIKIM"!!!
i tak zasn??am, zapadaj?c w "wieczne" milczenie-przytakuj?c wszystkim.
O dziwo pewnego razu podnios?am g?ow? i patrz?c w gór?
ujrza?am szczelin? w murze, tak pot??nym i bia?ym jak chmur?.
A w szczelinie przysz?o?? widzia?am, stan??am tak wiec i p?acz?c z niedowierzaniem wo?a?am:
-"WIDZIECIE?- zdoby?am szans?,- zw?tpili?cie we mnie a ja jednak wygra?am"
przysz?o to znik?d i tylko mi si? ukaza?o.
Udowodni?o ?eby ?y? wierz?c nie ma?o
Tak d?ugo, dopóki to o czym marzymy si? nie stanie,
nie ukarze si? przed nami i nie rozchyli r?k na przywitanie.
-O NADZIEJO!- dzi?ki TOBIE ?yj?, mam szcz??cie, mam dom, przysz?o?? przed sob? i rodzin?,
mam wszystko co chcia?am - dzi?kuj? jak mog?, dlatego krótko powiem- carpe diem...dochowaj Bo?e...