I wlano w ciebie dusz? nie anielsk?, czarn?,
Cho? bia?ym w?osem strz?pisz wybuja?? szyj?
I wzdrygasz si? w prawicy wypalonej skwarn?
Posuch? - a za tob? d?ugie ?alów chryje
Albo okr?g?e zera jak okr?g?e grosze
Wtaczaj? si? w rubryki, zaplecione gi?tko,
Jak zrachowane jaja, kiedy id? w kosze
Ostro?nie i poma?u. - Czasem znowu pr?dko
Nierozerwany promie? z ciebie g?osek tryska
I znakiem zapytania jak skrzywion? w?dk?
?owisz my?l, co opodal ledwo skrzel? b?yska...

O, pióro! Ty? mi ?aglem anielskiego skrzyd?a
I czarodziejsk? zdrojów Moj?eszowych lask?,
- Tylko si? w t?czowane barwi?c malowid?a,
Nie b?d? papug? uczu? ani marze? krask? -
Sokolim prawem wichry pozagarniaj w siebie,
Nie p?owiej skwarem s?o?ca i nie ciemniej s?ot?;
Dzikie i samodzielne, steruj?ce w niebie,
Do ?adnej czapki klamr? nie przykuj si? z?ot?.

Albowiem masz by? piórem nie przesi?k?ym wod?
Przez bezustanne wichrów i nawa?nic wp?ywy,
Lecz piórem, którym osp? z krwi? mi?szaj? m?od?
Albo za wartkie strza?om przytwierdzaj? grzywy.

Warszawa, 22 marca 1842