Przez wszystko do mnie przemawia?e? - Panie,
Przez ciemno?? burzy, grom i przez ?witanie;
Przez przyjacielsk? d?o? w zapasach z ?wiatem,
Pochwa?? wreszcie - ach! - nie Twoim kwiatem...

I przez t? rozkosz, kt""ór? ur?ganie
Siódmego nieba tchn?? si? zdaje - latem -
I przez najs?odszy z darów Twych na ziemi,
Przez czu?e oko, gdy je ?za ociemi;
Przez ca?? dobro? Tw?, w tym jednym oku,
Jak ca?e niebo odja?nione w stoku!...

Przez ca?? Ludzko?? z jej starymi gmachy,
?ukami, które o kolumnach trwaj?,
A zapomniane w proch w?amuj?c dachy,
Bujnymi z nowa li??mi zakwitaj?.
Przez wszystko!...

Panie! - ja nie mia?em g?osu
Do odpowiedzi godnej - i - milcza?em:
B?ogos?awionym zazdro?ci?em stosu
I do Bole?ci jak do matki drza?em -
I jak z bli?ni?ciem zros?y w pó? z Zapa?em,
Na cztery strony ?wiata maj?c rami?,
Gdy doskona?o?? Tw? obejmowa?em,
To, jedno s?owo, wyj?kn?wszy: "k?ami?",
Do niemowl?ctwa wracam...

Jestem znami?!...
Sam g?osu nie mam, Panie - da?e? s?owo,
Lecz wypowiedzié? któ? ustami zdo?a?
Przez Ciebie prochów sta?em si? Jehow?,
Twojego w piersiach mam i czcz? anio?a -
To rozwi?? jeszcze g?os - bo anio? wo?a.