Ciotki nie by?y pi?kne, nie mia?y nic z wró?ek.

By?y dzielne, szczawiowe, barchanowe ?ony.

Nie mia?y z?otych w?osów ani cienkich nó?ek,

ani oczu z?owrogich o rz?sach zdziwionych.



Bra?y serio swe dzieci, kwiaty i owoce,

m??ów trzyma?y krótko, perfum nie lubi?y,

zasypia?y spokojnie w ksi??ycowe noce,

pe?ne kurzej t??yzny i jaglanej si?y.



Jedynie ciocia Jola wiotka i pachn?ca

przypomina?a wró?k? i parysk? lalk?.

Chodzi?a w piórkach ptasich i tiulach ze s?o?ca,

ca?owa?a, podnosz?c gwia?dzist? woalk?...



Wkrótce j? jakie? wichry ?a?osne rozwia?y

w?ród wiosennych b?yskawic i szumów ponurych...

Zgrzebne ciotki p?aka?y - lecz nic nie wiedzia?y,

jaki by? smak mi?o?ci... trutki na szczury.





Maria Pawlikowska - Jasnorzewska

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl