Już północ - cień ponury pół świata okrywa,

A jeszcze serce zmysłom spoczynku nie daje,

Myśl za minionym szczęściem gonić nie przestaje,

Westchnienie po westchnieniu z piersi się wyrywa.



A choć znużóne ciało we śnie odpoczywa,

To myśl znów ulatuje w snów i marzeń kraje,

Goni za marą, której szczęściu niedostje,

A dusza przez sen nawet drugiej duszy wzywa.



Jest kwiat, co się otwiera pośród nocy cienia

I spogląda na księżyc, i miłe tchnienie wonie,

Aż póki nie obaczy jutrzenki promienia.



Jest serce, co się kryje w zakrwawionym łonie,

W nocy tylko oddycha, w nocy we łzach tonie,

A w dzień pilnie ukrywa głębokie cierpienia.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl