I

Odpoczywa, z?o?y? skronie 

Na jedwabnych mchach.

Na po?cieli mi?kkiej tonie 

W nieprzerwanych snach.



W le?nej ciszy odpoczywa 

Po?ród wonnych tchnie?.

Papro? w?osy mu pokrywa, 

Wko?o ch?ód i cie?.



Czarne ?wierki go ko?ysz?. 

Szepc?c t?skny ?piew.

A motyle z?ote wisz? 

Na ga??zkach drzew.



Na ramionach mu zielony 

Rozpostar? si? bluszcz

I gwar ptasz?t przyt?umiony 

Dolatuje z puszcz.

II

Noc zapada, z ziemi wstaj? 

Z wolna srebrne mg?y,

Szare p?aszcze zarzucaj? 

Na wilgotne mchy.



Mkn? i p?yn?, jak jeziora 

Zalewaj? las;

W lesie straszno - duchów pora, 

A on ?pi jak g?az.



Ksi??yc przedar? swe promienie 

Przez zielony dach

I przetopi? mg?y i cienie 

W brylantowych skrach.



Odmieniaj? kszta?ty drzewa 

W?ród tych ?wiat?a fal,

Po wierzcho?kach wicher ?piewa 

Dzikiej pie?ni ?al.

III

Nad per?ow? mg?awisk fal? 

B??dne ?wiat?a dr??,

Mg?y si? k??bi? i krysztal?, 

L?ejsze w gór? mkn?.



Przybieraj? posta? blad? 

Eterycznych cia?,

Wstaj?, lec? - znów si? k?ad?. 

Gdy je wietrzyk zwia?.



Przezroczyste, srebrne mary 

Nape?niaj? bór,

Cicho p?yn? przez moczary 

Jak girlandy chmur -



W ksi??ycowym dr??cym blasku 

Mglistych dziewic splot

Ponad mg?ami wszczyna w lasku 

Fantastyczny lot



I zatacza lekkie kr?gi 

Pl?saj?cych dziew,

I rozwija jasne wst?gi 

Po?ród czarnych drzew.



Pl?sa, leci wietrzna rzesza, 

Nad g?stwin? mknie.

Pod ?wierkami si? rozwiesza. 

Gdzie spoczywa w ?nie.

IV

Posplatane, d?o? za d?oni? 

Jak za cieniem cie?,

Wci?? si? wietrz?, p?dz?, goni? 

W?ród falistych dr?e?.



Wiotkie kszta?ty i kibicie 

Rozko?ysa? bieg:

To nad ziemi?, to w b??kicie 

Srebrny znacz? ?cieg.



To spadaj? gwiazd kaskad?, 

To si? ?ami? w ?uk,

To si? topi? w jasno?? blad? 

Po?ród mlecznych dróg.



Uniesione w ci?g?ym wirze 

W ta?ca dziki sza?,

Tworz? wie?ce, wst?gi, krzy?e 

Z eterycznych cia?.



Fosforyczne bij? blaski, 

Oczy ogniem skrz?,

Spod t?czowych szarf przepaski 

?ywiej ?ona dr??.



A? zm?czone szybkim lotem 

Rozpuszczaj? w?os,

Pod zielonym drzew namiotem 

Pij? krople ros;



I z konwalii dzwonków ?nie?nych 

Wysysaj? miód,

I w postawach nimf lubie?nych 

Nocny pij? ch?ód.

V

Ponad ?wierków ciemne szczyty 

Ksi??yc w gór? wsta?

I o?wieci? parów skryty, 

Gdzie m?odzieniec spa?.



Zobaczy?y tanecznice 

Pod arkad? drzew

U?pionego blade lice 

I na sukniach krew.



Wi?c zlatuj? z lekka, z cicha 

Ko?o niego tu?,

Patrz? bli?ej - nie oddycha, 

Serce nie dr?y ju?!



W pó?otwartych oczach zgasn?? 

Wszelki ?ycia ?lad,

I pozna?y, ?e nie zasn??, 

Lecz ?e w boju pad?.



Jak kochanki nad kochankiem 

Du?e lej? ?zy,

Skro? mu wie?cz? kwiatów wiankiem 

I pier? myj? z krwi...



Pieszczotami senno?? wieczn? 

Chc? mu z czo?a zdj??,

Bytu trwa?o?? nadpowietrzn? 

Chc? mu w piersi tchn??..

VI

Wicher j?czy, zgina drzewa, 

Szumi ca?y bór,

Nad umar?ym rzewnie ?piewa 

Mglistych dziewic chór.



\"Powsta?, powsta?! zimny bracie, 

Twardy sen twój rzu?!

W eterycznej duchów szacie 

Znów na ziemi? wró?!



Kszta?tów ?ycia ci po?yczy 

Ksi??ycowy ?wit,

We mgle duchów tajemniczej 

B?dziesz znowu kwit?;



Cia?o da ci promie? dr??cy 

Na powierzchni fal

I cie? chmurki pierzchaj?cej 

W niesko?czon? dal -



Uprzytomni si? w naturze 

Wspó?czuj?cy duch,

W harmonijnym istnie? chórze 

Wejdzie w wieczny ruch.



B?dziesz wszystkim, b?dziesz niczym 

W wszech?wiatowym ?nie,

Zestawieniem mgie? zwodniczym 

Na b??kitów tle.



Kropl? rosy, trawy listkiem, 

?wiat?em nocnych zórz;

B?dziesz niczem, b?dziesz wszystkiem - 

W oceanie dusz.



B?dziesz ludziom niewidzialny 

Tr?ca? skrzyd?em ?wiat

I z krainy idealnej 

Wonny rzuca? kwiat.



Z szumem wiatru, z li?ci dr?eniem, 

Czystym ?wiat?em l?ni?c,

B?dziesz poi? serca tchnieniem 

Za?wiatowych ??dz.



Wi?c ci? pozna i dostrze?e 

Sercem swoim lud,

I pie?? gminna ci? ubierze 

W wdzi?czny poda? cud.



Twe nieznane po?wi?cenia 

I ofiarny zgon

Przejd? w dalsze pokolenia 

Na przysz?o?ci plon.



Co noc wstaniesz czysty, ?wie?y 

I z legendy r?k

We?miesz z?oty miecz rycerzy 

I ?wiat?o?ci kr?g.



Co noc p?yn?? b?dziesz z nami 

W szafirow? to?

I nad ziemi?, nad kwiatami 

Spija? czyst? wo?.\"

VII

Na g?os pie?ni, wstrz?saj?cej 

Niem? grobu stra?,

Zadr?a? lekko m?odzian ?pi?cy 

I odwróci? twarz.



Z jego piersi koralowy 

Znowu pr??ek ?ciek?,

Rzuci? wko?o wzrok surowy 

I z westchnieniem rzek?:



\"Kto mnie budzi, kto mnie wo?a? 

Po co na ?wiat zwie?

Czy? mi jeszcze zwróci? zdo?a 

Jasne ?ycia dnie?



Czy mi odda rozkwit cia?a, 

?wie?ych zmys?ów wdzi?k,

Rozkosz, co je nastraja?a 

W harmonijny d?wi?k?



Grób nie odda mi jutrzenki 

?yciodajnych si?,

Bo z zazdrosnej ?mierci r?ki 

Wraca tylko py?!



Mam?e jeszcze marnym cieniem 

Na mogile sta??

Fosforycznym l?ni?c p?omieniem, 

Przesz?? m?k? trwa??



Co noc bole?? sw? od?wie?y?, 

Wskrzesi? wspomnie? moc

c I pozorem ?ycia prze?y? 

Niesko?czon? noc?



Mam?e znów nawi?za? krwaw? 

Rozerwan? ni??

Wróci? z bolem i nies?aw?, 

Nie mog?c si? m?ci??



Mi?dzy ?ywych pój?? ukradkiem 

Jedn? z pró?nych mar

I pozosta? zbrodni ?wiadkiem, 

A wspólnikiem kar?



Nie chc? butli mglistej szaty 

Na ramiona k?a??

I przesz?o?ci zwi?d?e kwiaty 

Nie chc? ?mierci kra??!



Nie chc? wie?czy? si? ?a?cuchem, 

Nie chc? stroi? w ple??

Ani na ?wiat wraca? duchem, 

Nios?c grobów pie??.



A i z wami, blade cienie, 

Nie chc? w nocnej mgle

Ksi??ycowe ssa? promienie 

Na b??kitów tle.



Chc? pozosta? zimny, czysty 

Na pos?aniu mchów

I spoczynek mie? wieczysty 

Nieprzerwanych snów.



Niech natury wieczna praca 

Wznawia dalszy byt,

Niech proch w ko?o istnie? wraca 

Wita? nowy ?wit.



Niech po ?wiecie si? rozproszy 

Tysi?cami tchnie?,

Niech od?yje tchem rozkoszy 

W jasny ?ycia dzie?.



Lecz ja spocz?? chc? na wieki - 

Od duchów i cia?

Równie obcy i daleki, 

B?d? cicho spa?.\"

VIII

Ksi??yc zaszed? w ciemne chmury, 

Ukry? srebrny blask,

W lesie s?ycha? ?miech ponury, 

Nocnych ptaków wrzask.



A na nocy czarnej szacie 

Znik?y ?wiat?a md?e,

Rozp?yn??y si? postacie 

W lekk?, sin? mg??.



I pozosta? sam w ciemno?ci 

Skryty w lasu g??b,

A na stra?y snu cicho?ci 

Stoi ?wierków klomb.



Serca jego ju? nie n?ka 

Echo ziemskich burz

I nie zbudzi go jutrzenka, 

Bo spoczywa ju?!





Adam Asnyk

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl