Niezabudki wdzi?czne kwiecie

Ona da?a mi,

Gdym anielkie ?egna? dzieci?,

Ciche t?umi?c ?zy.

I mówi?a, kryj?c twarz:

- \"Luby! wrócisz przecie?

Ja ci? czekam, wtedy dasz

Niezabudki kwiecie.



Wszak mówi?e?, ?e me oczy

Jasne, jak ten kwiat,

Gdy si? po nich ?ezka toczy

W dziwny marze? ?wiat.

Mego ?ycia rajski sen,

Wzi??e? sen uroczy,

Bierz wi?c ?zawy kwiatek ten,

Pomnij na me oczy.



Kiedy smutek ci? przemo?e,

Gdy ci? z?amie ból,

Porzu? góry, porzu? morze,

Wracaj do tych pól.

Jak ja teraz moj? skro?

Na twych piersiach z?o??,

Mej mi?o?ci czysta to?

G??bsza, ni?li morze.



Gdyby? d?ugo b??dzi? w ?wiecie,

I po przej?ciu burz

Znalaz? dzi? ci mi?e dzieci?,

W cichym grobie ju? -

Id?, o luby, na mój grób

W noc miesi?czn? w lecie,

Rzu?, spe?niaj?c dawny ?lub,

Niezabudki kwiecie.\"



Odjecja?em. Dni mija?y.

Nadszed? smutku dzie?;

Wszystkie moje idea?y

Pierzch?y, jako cie?;

Jeden tylko wierny mi

Zosta? kwiatek ma?y,

A z nim pami?? lepszych dni,

Senne idea?y.



?ycie la?o gorzkie m?ty

W kielich duszy mej,

A ja szed?em u?miechni?ty,

Bo wierzy?em jej!

Dwoje oczu, gwiazdek dwie,

Jak talizman ?wi?ty

Prowadzi?o w przysz?o?? mnie,

Szed?em u?miechni?ty.



I ostatnie blaski z?ote

Snu?a ?ycia ?ód?...

Gdym w niebiesk? wst?pi? grot?,

Echo rzek?o: wró?!

Wi?c rzuci?em wzrokiem w dal,

Opu?ci?em grot?,

I w?dzuj?c po?ród fal,

Snu?em blaski z?ote.



Raz, ach! ?ni?em sen proroczy,

?e ju? widz? tu?:

Ma zamkni?te martwe oczy,

Wieniec z bia?ych ró?,

Dr??ce r?czki trzyma w krzy?,

Kwiaty w?ród warkoczy,

Wi?c spyta?em: \"Czemu dr?ysz,

I zamykasz oczy?\"



Nic nie rze?a, lecz z westchnieniem

Stopnia?a we mgle...

Jam si? zbudzi? z przera?eniem

I wró?y?em ?le:

Ach, my?la?em, ona to

Przysz?a marnym cieniem,

Os?oni?ta grobu mg??,

?egna? mnie westchnieniem.



Nigdy jej nie ujrz? zatem!...

I ostatnia ni?,

Co wi?za?a mnie z tym ?wiatem

P?k?a... mam?e ?y??...

Pójd? tylko na jej grób

W ni? miesi?czn? latem,

I wype?ni? dawny ?lub,

Co mnie wi??e z ?wiatem.



Pop?dzi?em jak szalony,

Serce ?ama? ból...

Gdym si? zbli??? w znane strony,

Do rodzinnych pól,

Nad strumieniem, gdzie mi kwiat

Da?a ?z? zroszony,

Powita?em wspomnie? ?wiat,

Biegn?c jak szalony.



A? wtem nagle widz? dwoje

Nad zwierciad?em wód,

Jak zrywaj? kwiaty moje,

Kwiaty drogie wprzód;

Dziewcz? skry?o swoj? twarz

W jego p?aszcza zwoje,

I widzia?em, Bo?e skarz!

Ich w u?cisku dwoje!



Jak statua Laokona

Stoj? s?upem wci??,

A my?l dziwna, ?e to ona,

K?sa mnie jak w??...

A? nareszcie, Bo?e skasz!

Odchyli? ramiona.

Odwróci?a swoj? twarz...

Ach!... to by?a ona!



Wkrótce potem, ha, co chcecie!

Kiedy za m?? sz?a,

Prowadzi?em rajskie dzieci?

Do ko?cio?a... Ha!

Tylko na pami?ci znak,

W noc miesi?czn? w lecie,

Na weselu wpi??em w frak

Niezabudki kwiecie...



Tak si? sko?czy? sen milutki

I ostatnia ni?...

Zwi?d?y kwiatek niezabudki

Przesta? w sercu ?y?.

Powróci?em, w ciemne mg?y

Unosz?c swe smutki,

I nie wierz? dzi? ju? w sny,

Ani w niezabudki!





Adam Asnyk

19 listopad 186

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl