Taki spokój rozlany w naturze,

Niebo takie czyste i pogodne -

Na jeziora przejrzystym lazurze

Zakwitaj? blade lilie wodne;

Zakwitaj? i z schylon? twarz?

Za czym? t?skni? i goni?, i marz?.



Sierp ksi??yca przegl?da b?yszcz?cy

Przez nadbrze?ne sitowia i trzciny,

?ódka p?ynie po fali milcz?cej -

Na niej ch?opiec patrzy w twarz dziewczyny,

A ta g?ówk? rozmarzon? sk?ania,

Czyni?c jemu dziwne zapytania:



\"O czym marz? owe lilie smutne,

Zatopione w podwójnym b??kicie?

Czy jak duchy jeziora pokutne

W ?nie kwiecistym nowe bior? ?ycie?

Gdzie je znowu w jasny wieniec wplata

Idealna twórcza pi?kno?? ?wiata?



Czy te? mo?e s?u?? za dyjadem

Utopionej w jeziorze dziewicy?

Albo tylko s? odbiciem bladem

Ludzkich t?sknot wiecznej tajemnicy,

I dlatego sen ?ycia je pie?ci

Echem naszych pragnie? i bole?ci\".



\"Ty si? pytasz, mój bia?y aniele,

O czym marz? owe kwiaty senne?

W naszych piersiach kwitnie uczu? wiele,

A nie wiemy, gdzie biegn? promienie,

I zwi?zani ze ziemi? ?a?cuchem,

Nic nie wiemy, gdzie p?yniemy duchem.



Wiemy tylko, ?e w ci?g?ej pogoni

Za t? mar? pi?kno?ci bezwzgl?dn?

Rozsiewamy kwiaty pe?ne woni,

Które kwitn? chwil kilka i wi?dn?,

Ale w ka?dym w krótkiej trwania dobie

Zostawiamy jak?? my?l po sobie\".



\"Ja bym chcia?a - dziewcz? si? ozwa?o -

Mój sen ?ycia powstrzyma? w swym biegu

I zakwitn?? tak? lili? bia??,

Pe?n? woni na jeziora brzegu;

I nie ponie?? ?adnej serca straty,

Lecz tak zwi?dn?? jako wi?dn? kwiaty.



Ja si? l?kam w ciemn? przysz?o?? p?yn??

I utraci? rajskich marze? jasno??;

Wol? raczej w chwili szcz??cia zgin??

I tw? mi?o?? wzi?? z sob? na w?asno??,

I by? pewn?, ?e si? nic nie zmieni

W blasku naszych wewn?trznych promieni\".



\"Niech ci? przysz?o??, najdro?sza, nie straszy!

- Odpar? m?odzian, topi?c wzrok w b??kicie -

My?my najprzód ju? w mi?o?ci naszej

Zaczerpn?li nie?miertelne ?ycie

I mo?emy i?? dalej bezpieczni,

?e si? sen nasz za ?wiatem uwieczni.



Los nas mo?e na zawsze roz??czy?,

Wyszukiwa? m?czarnie najrzadsze,

Mo?e w serca trucizn? nam s?czy? -

Tych chwil szcz??cia on jednak nie zatrze!

I zostawim nad swoj? mogi??,

Co nam spójni? nie?mierteln? by?o.



Mo?e tak?e nad toni? b??kitn?,

Tu gdzie teraz rozmawiamy z sob?,

Takie lilie znów po nas wy kwitn?,

Naszych losów owiane ?a?ob?,

I w niebiosa patrz?c si? pogodne,

B?d? o nas marzy? lilie wodne\".





Adam Asnyk

1869

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl