Zakwita w puszczach dziwny kwiat paproci,

Na jedna chwile w tajemniczym cieniu

Caly ?wiat blaskiem czarodziejskim z?oci,

Lecz mo?na tylo dotkn?? go w marzeniu.



M?odo??, co wierz? sama cuda tworzy,

Umie go dojrze? w cudowno?ci lesie,

?adne widziad?o w biegu jej nie strwo?y

Pewnej, ?e skarb ten na sercu uniesie.



A cho? nie uszczknie kwiecia idea?u,

Co pod jej r?k? jako sen przepada,

Jednak ma chwil? ekstazy i sza?u,

W której jest pewn?, ?e niebo posiada,



Gdy si? dwa serca spotkaj? t?skni?ce,

Pe?ne nadziemskiej pi?kno?ci i ?alu,

Gdy objawienie mi?o?ci jak s?o?ce

Na ust sp?onionych zab?y?nie koralu;



Gdy po raz pierwszy dr??ce a wstydliwe

Te usta w jeden poca?unek sp?yn?,

Gdy przez nie dusze po??czy? si? chciwe

Jako dwie fale w oceanie gin? -



Natenczas w uczu? wezbranych powodzi,

W tej b?yskawicy duchów idealnej,

Kwiat ów cudowny tajemniczo wschodzi

I w poca?unku kwitnie niewidzialny!



Tyle te? jego trwania. Gdy z zachwytu

Zbudzina dusza chce go uj?? w d?onie -

Znikn?? bez ?ladu... Tylko w?ród b??kitu

Zosta?y po im jakie? dziwne wonie.





Adam Asnyk

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl