Omdla?y r?cze fantazji loty,

Ju? na szcz??liwe wyspy nie p?ynie,

Aby odnowi? ludziom wiek z?oty 

W czarów krainie.



Dzisiaj my?l ludzka schodzi pod ziemi?,

Z trudem kamienne ??obi koryto,

By wydrze? mocy, która tam drzemie. 

Zdobycz ukryt?.



Przygas?o dumnych pragnie? zarzewie,

Sny bohaterstwa, marzenia chwa?y;

Wielkie natchnienia w ?yciu i ?piewie 

Z wolna przebrzmia?y.



Dzi? ludzko?? trwo?nie patrzy przed siebie,

Szukaj?c nowej gwiazdy przewodniej,

I o codziennym rozmy?la chlebie 

Dla tych, co g?odni!



?al nam stubarwnej t?czy, co blednie,

Cudownych marze?, co blask swój trac? -

Lecz ludzie musz? prawdy powszednie 

Zdobywa? prac?.



?al nam poezji w pie?ni i czynach

I bohaterów ?al nam pochodu -

Lecz ludzko?? musi my?le? o synach 

Gin?cych z g?odu.





Adam Asnyk

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl