Zobaczyłem ją tylko na chwilę

I już pewnie nie ujrzę jej więcej: 

Dziwny los

W moich piersiach wstało pragnień tyle,

Moje serce zabiło goręcej 

Na jej głos.



A jednakże zostanę nieznany,

Nie wywołam żadnego wspomnienia, 

Ani łzy,

I nie wiedząc, czy byłbym kochany,

Nieziszczone uniosę pragnienia, 

Próżne sny.



Gdym ją ujrzał, myślałem, że ona

Przyjdzie do mnie, z anielskim spojrzeniem 

Zwróci twarz

I wyciągnie ku mnie swe ramiona

Mówiąc: \"Jestem twoim przeznaczeniem - 

Wszak mnie znasz?\"



I myślałem, że przed nią uklęknę,

I zawołam w nadziemskiej ekstazy 

Słodkim snie:

\"Jesrem wszystkim, co dobre i piękne,

Ja cię kocham nad wszystkie wyrazy, 

Kochaj mnie!\"



Lecz złudzenie moje krótko trwało,

Poszła dalej, zimno, obojętnie: 

Próżnom drżał.

Nie widziała, co się ze mną działo,

Nie przeczuła, żebym dla niej chętnie 

Życie dał.



I zniknęła, jak w sennym marzeniu,

A jam jeszcze w naszych uczuć wierzył 

Cichy ślub,

Bom w tym krótkim przelotnym widzeniu

Długie lata słodkich wzruszeń przeżył 

U jej stóp/





Adam Asnyk

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl