U nas - gdzie przodownikom narodowej pracy

Trud ci??kiego ?ywota jedyn? nagrod?,

U nas - gdzie oni id? kornie jak ?ebracy

Przed t?umem, co za sob? do przysz?o?ci wiod?,

I siej?c ziarno my?li, za wszystkie korzy?ci

Zbiera? musz? zatruty owoc nienawi?ci,



U nas nie znajdzie lauru dla uczczenia g?owy

Tego, co ?y? bole?ci? i ?yciem narodu;

Laur zreszt? niepotrzebny - wieniec pio?unowy

Wi?cej u?wi?ca drogi twojego pochodu

I wi?ksz? ponad inne cz??ci? ci? otacza,

?e? wzi?? zap?at? godn? polskiego tu?acza.



Ten wieniec ci podano nieraz, b?d? wi?c dumny!

Pe?zaj?cej mierno?ci nigdy nim nie wie?cz? -

Zapracowa?e? ci??ko na gniew bezrozumny

Niewygas?? mi?o?ci? i wiar? m?odzie?cz?,

Mo?esz wi?c ze spokojem d?ug wdzi?czno?ci sp?aca?

I jak dot?d kraj my?li skarbami wzbogaca?.



Co tobie po uznaniu, po uwielbie? szmerze?

To zostaw tym, co wszystko wraz z oklaskiem trac?;

Ciebie wstaj?ca Polska w nowy blask ubierze,

Bo? ca?e pokolenie sw? wychowa? prac?

I niós? pochodni? prawdy w?ród niech?tnych syku,

Niezmordowany polskiej my?li pracowniku!



Do?? ci na teraz ho?du, który niewidomie

W serc skryto?ci szlachetnym uczuciem wykwita;

Wszak tobie towarzyszy w?ród walk na wy?omie

Prawdy, dobra i pi?kna mi?o?? niepo?yta?

Ta wyda plan obfity, i gdy polskie niwy

B?ysn? dojrza?ym ziarnem - zbierzesz plon prawdziwy.





Adam Asnyk

19 marca 1871

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl