Stary Giewont na Tatr przedniej stra?y

G?ow? tr?ca o lec?ce chmury -

Czasem u?miech przemknie mu po twarzy,

Czasem brwi swe namarszczy - ponury

I jak olbrzym w poszczerbionej zbroi

Nad ko?ysk? ludzkich dzieci stoi.



Przez ci?g wieków wznosi dumne czo?o

I wysuwa pier? sw? prostopad??,

Patrz?c z góry na wie?niacze sio?o,

Co pokornie u nóg jego siad?o,

Przez ci?g wieków stra? sw? nad nim trzyma

Z troskliwo?ci? dobrego olbrzyma.



Wypiastowa? ju? pokole? wiele,

Które wieczny zwi?zek z nim zawar?y,

Z nim z??czy?y swe losy i cele,

Przy nim ?y?y i przy nim pomar?y,

Nawet my?l? spod jego opieki

Nie wybieg?szy nigdy w ?wiat daleki.



Wypiastowa? ca?y ród górali -

On ich widzia?, gdy dzie?mi rado?nie

U stóp jego bawi?c si? pe?zali,

Widzia? m?odzie?, jak mu w oczach ro?nie,

Jak si? krz?ta ko?o swego plonu,

Widzia? potem starców w chwili zgonu.



Zna wi?c dobrze bieg ich trwania krótki,

W ciasnym kó?ku zamkni?te nadzieje,

Ich rado?ci, pragnienia i smutki,

Co ich boli, co im piersi grzeje:

Zna zabiegi i spory gor?ce

O k?s ziemi na polach lub ??ce.



On si? przyjrza? kolejom powszednim

I by? s?dzi? ju? niejednej sprawy...

Nieraz w nocy rozegra? si? przed nim

Jaki dramat pos?pny i krwawy -

Widzia? ró?ne skryte ludzi czyny,

Widzia? cnoty, widzia? tak?e winy.



Lecz cho? czo?o chmurami powleka,

Zbyt surowo nikogo nie s?dzi,

Bo zna dol? biednego cz?owieka,

Który id?c na o?lep zab??dzi

I o g?odzie wzrok obraca chciwy

Na ?y?niejsze swych s?siadów niwy.



Raczej czuje dla tej biednej rzeszy

Wielk? lito?? w piersi swej kamiennej:

Od kolebki bawi j? i cieszy,

Z ka?d? chwil? bior?c strój odmienny,

Przed jej okiem stroi si? i wdzi?czy,

Po?yczaj?c wszystkie barwy t?czy.



Dla niej wstaje w g?stej mg?y zas?onie,

Któr? z wolna zrzuca z ramion we dnie,

Dla niej w wieczór ca?y ogniem p?onie

I szarzeje, mroczy si? i blednie,

Zawieszaj?c ksi??yc w swojej szczerbie,

Jakby srebrn? Leliw? mia? w herbie.



Dobry olbrzym! Troszczy si? o ludzi,

Co si? jego powierzyli stra?y

?pi?ce dusze z odr?twienia budzi

I pi?kno?ci poczuciem je darzy,

I rozrzuca nad dzieci?stwa noc?

Pierwsze blaski, które ?ycie z?oc?.



Tak jak w ba?ni: kocha si? w pasterce

Dobry olbrzym i dobiera kluczy,

By otworzy? na wpó? dzikie serce;

Tak jak w ba?ni: swych tajemnic uczy,

Uczy znosi? ci??kie losu brzemi?

I mi?owa? sw? rodzinn? ziemi?.





Adam Asnyk

1880

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl