G?szcz z?otoblady

jak zesch?y wieniec d?bowy.

jak stos listów pe?nych mi?o?ci i zdrady,

o których ju? nie ma mowy.

Obr?cze ga??zl p?owych

wi??? si? w koszyk z?oty -

tu sarny wstaj? z kl?czek, tam szeleszcz? sowy

i wiewiórki wyskakuj? jak z groty.

Potrójne orzechy spadaj? na traw?,

s?o?ce jak driada przemyka si? schylone,

a fauny wabi? w t? i w t? stron?,

na?ladnj?c g?osy spó?nionych turkawek.

Na niespodziane] i okr?g?ej ??ce

stan??a sama jesie? w amazonce czarnej,

w woalce bladej

i wsparta na klaczy swojej z?otogniadcj.

oczami zranionej sarny

patrzy na li?cie lec?ce.

zdejmuje czarny trykorn ze z?otym galonem,

wstrzasa obci?te w?osy malowane henn?,

przyciska r?k? serce, zwi?d?y li?? czerwony,

i placze ros? jesienn?.





Maria Pawlikowska - Jasnorzewska

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl