Ze s?omki rozkrajanej na z?ocist? gwiazd?

wyrasta pierwsza ba?ka: bia?a, m?tna, nudna,

p?cherz, obwis?e wymi?, z ci??k? dójk? z myd?a

która sp?ywa na ziemi? w mokrej nikn?c plami

Po czym jak ptak zasiada na s?omce nast?pna:

zielona i ró?owa jak zamorska ara.

d?u?y si?, i ogromna, sp?oszona z ga??zki,

dr?y w powietrzu, a?. myd?em pry?nie id?c wniwecz.

Lecz je?li ci oddechu starczy na dmuchanie,

to z ostatków roztworu pozosta?ych w s?omce

jeszcze jedna wykwitnie - malwowa i z?ota,

przekre?lona krzy?ami plalynowych okien.

I ju? mc nie wydmuchasz - o ile z ust twoich,

przed?u?onych t? s?omk? o gwia?dzistych wargach,

nie b?y?nie klejnot t?czy, szkie?ko chybotliwe,

laramuszka z Murano, niezdolna do wzlotu,

i szeptami zachwytu potr?cona - zga?nie,

w mgnieniu oka sko?czona... S?omka twoja splunie

w ?lad za ni? resztk? myd?a... nadp?ynie wspomnienei

...zabawne porównanie... i z nag?ym westchnieniem

w wodzie z myd?em zanurzysz s?omk? po raz drugi...





Maria Pawlikowska - Jasnorzewska

\"Czas\" 1931 nr 296

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl