I

Ko?a deszczu prz?d? si? na wodzie...

Powstaj? jedne z drugich,

Wci?? jeszcze i jeszcze - - -

Li?? nawodny porozumia? si? z deszczem:

Podobne s? ich kr?gi w kszta?cie i obwodzie.

Nenufar

Ko?a wodne pochwala,

Innym formom nie ufa... 

II

Nad wod? ?awka, traw? poros?a

Jak zimna p?yta mogi?y...

Tu, dwoje imion, dwaj zakochani

Wyryli w podpis zawi?y.

Tutaj siedzieli, patrz?c na siebie...

Mo?e nie ?yj? w tej chwili?

A je?li ?yj?, kochaj?c innych,

To te? tak, jakby nie ?yli.

III

O lilie - k?pielice, ku snom wychylone

Wspar?szy g?ow? na li?ciu! O nadwodna ?awko!

W ciemnym srebrze topoli, zwisaj?cych pionem,

Falo, t?tni?ca g?ucho bulgotem i czkawk?!

G?osy humorystyczne, naj brzydsze, najpustsze,

Wyra?aj?ce pró?no?? mijaj?cej chwili!

Przy ?wietle gwiazd ogl?dam przesz?o?? moj? w lustrze

Oplecionym ramieniem lilii...

Wszystko co wpad?o w wod?, mi?dzy chóry ?abie,

Ze szkod? równ? wi?zce ró? czy z?otej sztabie... 

IV

Ta ni?, wraz z rybk?, w powietrze wyrwan?,

To twój ratunek od uroku wody.

Ona ci? trzyma, broni przed nirwan?,

Ci?gn?c? lilie i ?wiate? niewody...



Nenufar, w chmury zapatrzony niemo,

Ani ci? zdziwi, ani ci? zachwyci,

Nie stracisz zmys?ów i nie wpadniesz w niebo,

Dzi?ki tej mocnej, po??dliwej nici.



W?ród samotno?ci tak ?abiej, nadwodnej,

Inny zwariowa?by, zacz?? rechota?,

Albo poj?wszy prawd? - zemdla? od niej.

- Ty bacz jedynie, czy si? korek miota...

V

Wodo, marszczona w zefirowe plisy,

Podobna egipskiej szacie!

?wiat?a pr?dkie, srebrzyste jak ?wiergot skowro?czy!

O kalie dzikie, irysy,

Wy, co si? zaczynacie tam, gdzie ja si? ko?cz?... 

VI

Jezioro: szyba w iskier tysi?ce rozbita,

P?k nenufaru: g?adko sczesana najada,

I wysoko nad wod? kr???ca rybitwa,

Która nagle, lup wzi?wszy na cel -

Z najsrebrzystszym patosem sam? siebie ?amie,

Przeistacza si? w szmat? a nast?pnie w kamie?

I pionem spada.



Potem zmaga si? z ryb? i z si?? wyp?ywa,

A czuj?c, ?e si? to wszystko ?wiatu podoba?o,

Zaczyna od pocz?tku: srebrna i ruchliwa

Przybiera nagle ??dzy omdla?o??... 

VII

Za miastem, nad urwiskiem, u brzegu jeziora,

Blaskiem w niebo uderzaj?c ostrym,

Le?y ?awica miednic i dzbanów blaszanych,

Których dno czas ?ar?oczny rdzaw? szcz?k? prze?ar?,

Jest jaka? duszna poezja

W niedoli tego wybrze?a,

Jak gdyby si? choremu ?ni?a Polinezja

I w dysproporcjach rozros?ych

Porzucone skorupy per?orodnych ostryg.





Maria Pawlikowska - Jasnorzewska

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl