W g?stej puszczy przez g?ste parowy

Biegnie letni gronostaj piaskowy,

Szuka ?upu, samotnie, odwa?nie.



To nie jary, to miejskie ulice -

Nie gronostaj, dziewcz? ?niadolice,

Kszta?t samiczy w sukni ciasnym jarzmie.



D??y z celem, na prze?aj i chytrze.

Cho?by anio? zagra? jej na cytrze,

Nie przystanie, nie spojrzy, skupiona.



?okciem bodzie przeszkody natr?tne

I dysz?ca, z przyspieszonym t?tnem

Sunie, g?ow? wtulaj?c w ramiona.



Do?wiadczona w tajnikach Warszawy,

W lewo, prawo patrzy na wystawy,

D?o? zaciska z ciep??, srebrn? pi?tk?.



Cho?by ?ebrak pad? jej p?azem do nóg,

Nie daruje, nie odda nikomu,

Konsekwentna jak prawe zwierz?tko.



Srebrny pieni?dz - grzech czy praca krwawa?

Rzecz nie nasza. Jej sekret, jej sprawa.

Ten bieg naprzód, nie spacer to p?ochy!



Ostrym wzrokiem ?ledzi w okien g??bi

Pary po?czoch: cielistych, go??bich -

I kupuje. Zdobywa po?czochy!



Zach?anno?ci? le?nej puszczy bliska

?up drapie?nie do piersi przyciska

Wraca. Serce spe?nieniem nasyca.



W górze b?yszcz? rozrzucone smugi

Chmur jedwabnych, migda?owych, d?ugich,

Gwiazda z po?czoch pod lamp? ksi??yca.





Maria Pawlikowska - Jasnorzewska

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl