Naraz mi jasno?? znikn??a dzienna,

I ?wiat zala?a ciemno?? bezdenna,

Czu?em, ze serce bole?? mi zrywa

Po czym nasta?a cisza straszliwa

Z ca?ego ?ycia przebrzmia?ej wrzawy

Zosta?y tylko mgliste wspomnienia,

Jaki? ból straszny, upadek krwawy,

Wyrok zag?ady i pot?pienia,

N?dza bez granic, byt bez przysz?o?ci

I ca?e morze - morze nico?ci



W wn?trzno?ciach ziemi, w prochu i pyle,

Le?a?em martwy w swoje) mogile,

Z wystyg?? piersi?, z wystyg?? twarz?,

Pod ciemnych duchów le?a?em stra??,

Lecz chocia? wszystko pad?o w rozstroju,

W niemocy ducha, w martwo?ci cia?a,

Jednak nie mia?em w grobie spokoju,

I my?l pal?ca wszystko przetrwa?a -

I po przebyte) m?ce konania

Zosta?o jeszcze poczucie trwania



Czu?em na ustach ?ycia gorycze

I wszystkie smutki ?piewne, s?owicze,

Marzenia w przepa?? str?cone ciemn?

Ulatywa?y jeszcze nade mn?,

A pod tych marze? mglist? zas?on?,

Pod tym odd?wi?kiem przebrzmia?ych godzin,

Tysi?cem uczu? dr?a?o mi ?ono,

Tysi?cem wskrzesze? czy tez narodzin,

?ycie si? lalo w nowe koryto,

Rzucaj?c dawn? form? prze?yt?



Czu?em, jak piersi moje rozsadza

Razem niszcz?ca i twórcza w?adza,

Jak nie?miertelna Boska pot?ga

W ruch niesko?czony znowu mnie wprz?ga,

Jak mnie roztapia w ?wiatów ogromie,

Jak mi dla ducha drog? toruje

I widz? siebie w ka?dym atomie,

I wsz?dzie my?l m? dawn? znajduj?,

A jedn? cz?stk? ponad grobami

Wybiegam na ?wiat kwiatów oczami.



I zamieniony w dzwonki b??kitne,

Na wlasnym zgliszczu stoj? i kwitn?

Znowu si? patrz? na jutrzni? z?ot?,

Znowu si? do niej zwracam z t?sknot?,

A noc wiosenna per?owe ?ezki

Rzuca na kwiatów senne kielichy,

I znowu ko?cz? sen mój niebieski,

Taki spokojny i taki cichy

A kiedy wietrzyk potr?ci kwiecie,

Pie?? idealna p?ynie po ?wiecie.



P?ynie daleko - wietrzyk j? mesie

Po z?otym polu, zielonym lesie,

Po naszych górach, po naszych wodach,

Po naszych cichych wiejskich zagrodach,

Miesza si? z szmerem jasnego zdroju,

Z szumem topoli, z ?piewem s?owika,

I nadpowietrznym hymnem spokoju,

Harmoni? ciszy serca przenika,

I b?ogos?awi ojczyste pole,

I b?ogos?awi ludzk? niedol?.



Czasami tak?e niebieskie kwiecie

Zwabi do siebie samotne dzieci?

I siada duma? pachol? m?ode,

Patrz?c na kwiatków dziwn? urod?,

I nie wie nawet, jakim sposobem,

Zrywaj?c dzwonków k?osy powiewne,

Wyiasta my?l? nad smutnym grobem

I w sercu d?wi?ki znajduje ?piewne,

Lecz czuje tylko ze si? w mm budzi

Pragnienie niebios, mi?o?? dla ludzi.



Wi?c czego? patrzy i czego? czeka,

Niby co? widzi w cieniu z daleka

W gasn?cej zorzy i w barwach kwiatów -

Zgaduje pi?kno?? umar?ych ?wiatów,

I mm si? ocknie z zadumy senne; -

Wykwita przed nim na tle b??kitu

Anielska posta? w szacie promiennej,

P?yn?ca ogniem nowego ?witu,

I tajemnice grobów ods?ania

Królowa ?mierci i zmartwychwstania.





Adam Asnyk

1 listopad 1869

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl