Przekle?stwa synu! co Kaina pi?tnem

Straszysz w dzie? bia?y Chrystusow? trzod?,

Przybywaj do mnie! w uci?nieniu sm?tnem

Znajdziesz dla siebie gorycz i och?od?.

Znany? mi z dawna, gdy ?yciem nami?tnem

Przynios?e? duszy swojej wieczn? szkod?,

Rzuciwszy cnoty go?ciniec utarty

I do bram niebios biegn?c, i odparty.



Lepiej ci by?o wraz z braci? Ablow?

Prze?uwa? ?ycie na pokory z?bie,

Kocha? na rozkaz i wierzy? na s?owo,

Pal?c na stosie ofiarnym go??bie;

Ni?li do boju stan?wszy z Jehow?,

Przegl?da? bytu i nicestwa g??bie.

Nie by?by? nosi? fatalnej piecz?ci,

Na któr? z wstr?tem patrz? wniebowzi?ci!



Lecz tym, czym jeste?, skazany na piek?o!

Tym ci? mie? pragn?! go?ciu mój pos?pny!

Bo jakie? echo podziemne mi rzek?o:

?e los nasz jeden, ?e i ja wyst?pny,

Czemu tym bardziej wierzy? teraz musz?,

Gdy jasne niebo z piersi mej uciek?o,

I sam zosta?em, nieprzyst?pny skrusze,

A tylko jednej rozpaczy przyst?pny.



Razem wi?c z tob?, synu pot?pienia,

Nad Babilonu wodami usi?dziem,

A nie?miertelni wielko?ci? zw?tpienia,

Z swej piersi g?osu strasznego dob?dziem;

Z Prometeuszów wieczno?ci? cierpienia

I z s?pem ??dzy, m?czarni narz?dziem,

W w?asnej niemocy skowani ?a?cuchy,

Zostaniem bratnie dwa stracone duchy!



Lecz nim utoniem w niepami?ci fali

Przed okiem ludzi skryci w ob?ok czarny,

Niech ich pie?? nasza gromem wstydu spali:

?e w nikczemno?ci p?dz?c ?ywot marny,

P?azowe szcz??cie, nie wielko?? obrali;

Niech ich ród szcz?sny, cierpliwy i karny

Z pokor? znosi losów wyrok twardy,

My im zap?a?my ja?mu?n? pogardy...





Adam Asnyk

5 maj 1868

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl