Z wdzi?kiem wiosny nie?miertelnym,

W jutrzenkowym blasku szat,

Wraz z orszakiem swym weselnym

Czarodziejka idzie w ?wiat:

Z uwie?czon? biegnie skroni?,

Z ?piewem ptasz?t, z kwiatów woni?.



Przed ni? sylfów jasna rzesza,

Swój weselny nuc?c chór,

Na ob?okach t?cze wiesza,

I otrz?sa ros? z piór,

I obwieszcza jej przybycie:

?wie?? rozkosz, nowe ?ycie.



?wiat zakwita ca?y przed ni?

I ró?owy bierze blask,

P?onie szcz??cia przepowiedni?,

Po??daniem s?odkich ?ask.

Wszystko wschodzi, wszystko ro?nie,

Pod jej stop? dr??c rado?nie.



Ona z twarz? u?miechni?ta,

Coraz nowych go?ci zwie

Na weselne ?ycia ?wi?to,

Na godowe krótkie dnie.

I z z?otego swego lejka

S?odycz s?czy czarodziejka.



Wiecznie pi?kna, wiecznie m?oda,

Biesiadników poi kr?g,

Ledwie komu czar? poda,

Ju? j? wyrwie z chciwych r?k

I unosi z sob? dalej,

Na ?wietlanej biegn?c fali.



Pró?no za ni? skargi goni?,

Pró?no westchnie? p?ynie szmer:

Ona z ?piewem, blaskiem, woni?,

Ju? do innych zd??a sfer,

Zawiedzionym, co si? skar??,

Z u?miechni?t? mówi?c twarz?:



\"Czy? s?dzicie, ?e wy jedni,

Macie zgarn?? ca?y dzaia?,

Waszym ??dzom odpowiedni,

I nasyci? pragnie? sza??

?e wam jednym tylko s?u??,

Nios?c ?ycia miód i ró?e?



Czy? s?dzicie, ?e mnie wiele

Obej?? mo?e ludzki los?

Ja natury spe?niam cele,

Nie zwa?aj?c na wasz g?os;

Nikt nie wstrzyma mnie na drodze,

Jak przyby?am, tak odchodz?.



Musz? naprzód i?? bezwzgl?dnie,

Wszystkim nowy wie?ci? dzie?:

Co zakwit?o, niechaj zwi?dnie,

Niech opada w mrok i cie?,

Ust?puj?c miejsca nowym

P?czkom wonnym a ró?owym.



Korzystaj?c zatem z chwili,

W której napój nios? wam...

Kto raz czar? m? wychyli,

Co w niej znajdzie - ma?o dbam;

Czy si? cieszy, czy si? ?ali,

Niewzruszona id? dalej.



Nie ma czasu tych ?a?owa?,

Co prze?yli por? sw?:

Inne usta chc? ca?owa?,

Inne serca kocha? chc?:

Przysz?o?? ?wiata, niecierpliwa,

G?o?nym krzykiem mnie przyzywa!\"





Adam Asnyk

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl