Znam ja jedno pi?kne wzgórze.

Na nim kwitn? przy figurze

Prze?roczyste polne ró?e.



Bo?a m?ka pochylona

Patrzy z cisz? i spokojem.

W ?wiat wyci?ga swe ramiona

Ponad ziemskim krwawym znojem.



Jak tam s?odko, jak tam b?ogo:

Nie dotkni?te bólem, trwog?

Serca w niebo p?yn?? mog?.



T?sknych duma? nic nie zm?ci.

Cichnie ludzkiej g?os bole?ci...

Chyba wietrzyk listkiem tr?ci.

Lekko, ?piewnie zaszele?ci.



Kiedy s?o?ce z nieba schodzi

W swojej z?otem tkanej lodzi.

W purpurowych fal powodzi.



To nad wzgórkiem twarz sw? zni?a,

Po?egnalnym blaskiem strzela

I ca?uje stopy krzy?a,

?wi?te stopy Zbawiciela.



Pod tym krzy?em w pierwszej wio?nie

Z poln? ró??, co tam ro?nie,

Wygl?da?em w ?wiat rado?nie:



Pod tym krzy?em w ranek jasny

Na mogile kwiaty rwa?em,

Z tego wzgórza zagon w?asny

Raz na zawsze po?egna?em.



Wi?c cho? lat ju? przesz?o tyle,

My?l? wracam w dawne chwile

Si??? pod krzy?em na mogile.



Chc? us?ysze? znów o zmroku

Pie?? nabo?n? tego ludu,

Co si? modl?c ze ?z? w oku

Oczekuje zawsze cudu...





Adam Asnyk

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl