Gdy jeszcze go?ci? na ziemi

Z?e mu w go?cinie tej by?o -

Mia? serca, serca za wiele,

I to go w?a?nie zgubi?o.



By? jak ta harfa eolska,

Co dr?y za ka?dym powiewem,

Miotany na wszystkie strony

Mi?o?ci?, bólem i gniewem.



Greckiego pi?kna kochanek,

Czciciel pot?gi i czynu,

Marzy? o duchach niez?omnych

I szuka? ludzi w?ród gminu.



I bratnie podawa? d?onie,

I wierzy?, ?e pójd? razem

Zbratani wielko?ci? celu,

Spojeni krwi? i ?elazem.



Anio?a widzia? w kobiecie -

Lecz ta mu serce rozdar?a,

A bracia? - ci go zawiedli,

Wi?c mi?o?? ziemska umar?a.



Kraj swój mi?owa? rodzinny

T?sknym uczuciem sieroty

I wierzy? w zwyci?stwo ducha,

W tryumf wolno?ci i cnoty;



Wierzy?, ?e naród szlachetny

Nie ginie i nie umiera,

?e znajdzie w ka?dym swym synu

M?ciciela i bohatera.



Wi?c kiedy ujrza? nareszcie

Rozwiane naj?wi?tsze mary,

Strasznego rozbicia ?wiadek

Ostatniej pozby? si? wiary;



A chocia? uszed? przed wrogiem,

Nie uszed? potwarzy ciosu

I nie mia? z kim si? podzieli?

Gorycz? swojego losu.



I b??dzi? w?ród obcych ludów

Nieznany, samotny cz?owiek;

I umar? z dala od swoich -

I nikt mu nie zamkn?? powiek -



I nikt ju? o nim nie wspomni -

I jest ju? gar?ci? popio?ów -

A twarda ziemia wygnania

Na sercu ci??y jak o?ów.





Adam Asnyk

28 wrzesie? 1869

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl