Ponad ziemskim lec?c globem,

W brylantowych skrz? si? rosach,

Wonne ró?e na mych w?osach,

Z moich ramion sp?ywa bluszcz;

Nad otwartym stan? grobem.

Poca?unki ?l?c nami?tne,

I uwiod? cienie sm?tne

W lazurowych kraje puszcz.



Niegdy?, dawniej, ?wiat m?odzie?czy

Rozmarzy?am w sen lubie?ny,

Do mej piersi tul?c ?nie?nej,

W nami?tno?ci stroj?c kwiat;

Dzi? mi? pró?no ró?a wie?czy,

Zapoznane bóstwo b??dne

Bez u?cisków schn? i wi?dn?,

Op?akuj?c dawny ?wiat.



I cho? tyle ognia w ?onie,

W ustach pragnie? nios? tyle,

Nie zlatuj? si? motyle,

Aby wieczn? rozkosz pi?,

I kochanków pró?no goni?,

Pal?c lilie swym oddechem;

Nad przesz?o?ci d?wi?cznym echem

Zadumana musz? ?ni?.



Kwiaty wi?dn?, blaski gasn?, Porankowych braknie roje?

I mi?osnych ju? upoje?

Nie po??da zimny t?um,

I zmys?ow? ??dz? jasn?,

Zapalon? w ust purpurze,

W melancholii topi chmurze

Lub przelewa w westchnie? szum.



A za ?zaw? biegn?c per??,

Ogniem ?ycia ju? nie tryska;

Smutnie dymi? cia? ogniska,

A nie daj? ciep?a ju?.

Brylantowe z?o?? ber?o

Lub na gwiazdy pójd? inne,

Bo tu lilie wód niewinne

Natrz?saj? si? z mych ró?.



Albo rzuc? wzrok b?yszcz?cy

Mi?dzy ciche zmar?ych cienie,

Rozbujanej piersi dr?enie

Mo?e ruszy ?pi?cy proch;

Mo?e oddech mój gor?cy

Ko?ci stopi i skrysztali,

Z zapomnienia wyjd? fali

I kochanków odda loch.



Do mnie, do mnie, tu do ?ona,

Znów zakwita?, znowu p?on??

I w u?ciskach ci?g?ych ton?? -

Sp?y?cie roje bladych mar,

Ja otwieram swe ramiona,

Poca?unkiem zmyj? ple?nie,

Tam sen w grobie, tu raj we ?nie

I mi?o?ci wieczny czar.



Czy? mam pró?no sypa? skarby

Gwiazd, korali, pere?, wie?ców,

Rz?s jedwabnych i rumie?ców,

Alabastrów mi?kkich cia?

I w urocze przybra? farby

Po??dania rajskie drzewo,

By sp?yn??o ?ez ulew?,

A owoce wicher zwia??



M?odo??, pi?kno??, wdzi?k i si??,

Skwarem nieba, tchnieniem wiosny

Skojarzon? w splot mi?osny,

Nieprzebyty okry? cie?;

Adonisa dzi? mogi??

W?ród Byblosu wonnych zwalisk

Nie otacza rój odalisk

Gor?czkowych pe?ny dr?e?.



Cze?? rozkoszy bez uniesie?

Serc nie pali i nie wskrzesza,

S?o?c na chmurach nie zawiesza,

Nie przymna?a twórczych si?;

Nami?tno?ci smutna jesie?

?yciodajne traci ognie,

Do harmonii cia? nie dognie

Obumar?ych typy bry?.



W opó?nionych pulsach ?wiata

Erotyczna boska w?adza

Skrzep?ych istnie? nie odm?adza,

Ledwie ci?gnie dalszy byt,

Mych go??bków t?cz skrzydlata,

Zawieszona u podwi?zki,

Bez mirtowej wró?b ga??zki,

Najja?niejszy czeka ?wit.



Musz? rzuci? b?ysk zmys?owy

I dzisiejsz? ?ez opi?o??

W wulkaniczn? zmieni? mi?o??,

Co poruszy nowy pr?d. -

Gdy rycerski proch grobowy

Mym u?ciskiem rozp?omieni?,

Wyjdzie silne pokolenie

Chananejski zyska? l?d!





Adam Asnyk

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl