Nie znali nigdy, co to jest dostatek,

Lecz znali tylko - co trud i potrzeba;

Nieraz im brak?o mleka w piersiach matek,

Nieraz im brak?o na zagonach chleba...

Nie znali nigdy tej pomy?lnej doli,

W której bez troski o jutrzejsz? straw?

Duch ludzki, z mroku budz?c si? powoli,

Na ?wiat?o oczy otwiera ciekawe,

Gdy? od kolebki czatowa?a bieda,

Co duszy dziecka rozwin?? si? nie da.



Los im posk?pi? wszystkich swoich darów

I da? im ?rodków do walki za ma?o.

Prócz ?ycia trudów i ?ycia ci??arów,

Jedno im prawo - do ?ycia zosta?o.

Jednak znosili sw? n?dz? cierpliwie,

Jako istnienia warunek niezmienny;

Marz?c o przysz?ym a bogatszym ?niwie

Zapominali o trosce codziennej,

??daj?c w zamian za prac? mozoln?,

By im wraz z dzie?mi wy?y? by?o wolno.



Lecz teraz pró?ne wszelkie wysilenia!

?adna wytrwa?o?? zbawi? ich nie mo?e:

G?ód - cia?a w ?ywe szkielety zamienia,

K?ad?c w ciemno?ciach na zmro?one ?o?e.

Dzi? nie o syto??, lecz o ?ywot idzie,

Gdy? to nie zwyk?ej n?dzy widmo blade,

Lecz ?mier? g?odowa w ca?ej swej ohydzie

Tysi?com rodzin zwiastuje zag?ad?;

W zimowej nocy wchodzi w ich mieszkania,

Przynosz?c m?ki wolnego konania.



To ?mier? g?odowa! Przy zgas?ym ognisku

Zasiada wlok?c ca?un lodowaty

I matkom dzieci porywa z u?cisku,

I nagie trupy zostawia w?ród chaty,

I kroczy dalej w upiora postaci

Rozpo?cieraj?c gor?czkowe dreszcze...

A zmar?y wstaje, by zabija? braci,

Za krzywdy swoje mszcz?c si? w grobie jeszcze,

I rozszerzaj?c zara?liwe tchnienia

Idzie do ludzi przemawia? sumienia.



A ci, co jeszcze w?ród mogi? zostali,

Aby ogl?da? m?czarnie swych rodzin,

Trawieni ogniem, co wn?trzno?ci pali,

Mierz? ostatek uchodz?cych godzin

I patrz? w otch?a?... szukaj?c gdzie? na dnie

Nie uchwyconej ocalenia mocy.

Ale my?l w pró?ni kr?ci si? bezw?adnie

I ga?nie w g?uchej odr?twienia nocy...

I nic nie mog?c odnale??, n?dzarze,

Chyl? z rozpacz? wychudzone twarze.



Wiedz?, ?e wsz?dzie ta sama doko?a

G?odowej ?mierci konieczno?? straszliwa,

?e brat ratunku udzieli? nie zdo?a,

Bo sam go teraz daremnie przyzywa.

Wi?c milcz? - patrz? na ?niegu pos?anie,

S?uchaj? wiatru ?a?obnego wycia

I w ciemno?? smutne rzucaj? pytanie:

Gdzie jest ich prawo naj?wi?tsze do ?ycia?

Czemu s? na ?mier? skazani i za co,

Gdy na chleb ci??k? zarabiali prac??



Kto im odpowie na ten wykrzyk g?uchy?

Ludzko?? zostanie w odpowiedzi d?u?n?,

Bo cho? szlachetne porusz? si? duchy

I mi?osierdzie pospieszy z ja?mu?n?,

Rzucone wsparcie nie rozstrzygnie w niczem

I w niczym ciemnych pyta? nie roz?wieci,

I ziemia dalej z sfinksowym obliczem

B?dzie po?era? pracuj?ce dzieci,

A ludzko?? b?dzie roztrz?sa?, ciekawa,

Ten zgrzyt w harmonii spo?ecznego prawa.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl