Da?em cl ?ywot mój - to nie wiele!

?ywotów takich tysi?c dzi? przepada;

Da?em ci mi?o?? m?, o aniele!

Lecz có? z mi?o?ci, co jak ?ez kaskada

Ko?ysze ucho twe w takt i pie?ci,

A w strofie ?ycia piorunów nie mie?ci?...



Mam?e jak Narcyz sta?, wdzi?czny sobie,

I roznami?tnia? si? odbitym cieniem?

Grobu nies?aw? czci? na twym grobie,

Schlebia? ci tylko ?zami i cierpieniem,

I gdy ci mieczów brak, nie?? ci ró?e,

Co na Cezarów wi?dniej? purpurze?



O precz mi z drogi tej! - Ja nie mog?

P?atnych s?u?alców zwyk?? i?? kolej?;

Ja widz? ha?by znak, w oczach trwog?,

R?ce, co ?wiatu pogrozi? nie ?miej?:

Wi?c rzucam gniewu krzyk i w?ciek?o?ci

I grobu twego zniewa?am ?wi?to?ci!



Ja dla meczami twych - wzgard? czuj?,

Bo ty frymarczysz krwi? tw?, Messalino!

Wierna przesz?o?ci tej, co ci? truje,

Gdy pokolenia ca?e bez czci gin?,

Pod tryumfalny wóz zawleczona,

Gotowa? upa?? liktorom w ramiona.



Spartaków wprzódy syn ni? twój czciciel,

Rachunku ??dam od ciebie, przekl?ta;

Przesz?o?ci krwawych krzywd smutny m?ciciel

Pytam: gdzie w bólach ludzko?ci pocz?ta

A przekazana my?l jednej tobie,

Arystodemów ty wdowo w ?a?obie!...



Mia?a? przewodni? by? gwiazd? ludom

I na s?d wielki wieków wyprowadzi?

Zast?p czarniawy tej, co dzi? trudom

Wolnych po?wi?ce? zdo?a ju? poradzi?,

Grakchów zabitych sen w czyn zamieni?

I ludzko?? z?ot? jutrzni? opromieni?!...



Wi?c kiedy zdradzasz dzi? - gi? bez chwa?y!

Nie ?ez ci d?u?nym, lecz ur?gowiska!

Czuj? w wn?trzno?ciach twych duch struchla?y,

I w oczach twoich ogie? ju? nie b?yska;

Focjonów s?ucha? chcesz smutnej rady...

Wi?c tylko Baru powstajesz cie? blady.



O nie tak, pi?kna ma! Nie w arenie

Ku czci Cezarów, jak niewolnik, pada?,

Ale si? w w??e strój i w p?omienie

I id? sumienie narodów spowiada?:

Gorgony twarz? ?wie? zbrodniom w oczy,

A? ka?da g?azem pod nogi si? stoczy!



Przez ludów ci??ki znój i przez m?k?

Plemion d?awionych w??em Laokona,

Ludowi swemu ty podaj r?k?

I w przysz?e wieki pchnij si? uwielbiona,

I ofiarnic? b?d? - dla przysz?o?ci,

Znacz?c krwi? duchy wydarte nico?ci.



Niech pokolenie to gruzem legnie

U wielkich natchnie? dziejowych o?tarza!

Bo anio?, Polsko, twój - dalej biegnie

I szal? ?wiata ku niebu przewa?a,

I depcz?c purpur tych krwawe szmaty,

Wolno?ci ludom sypie z?ote kwiaty!

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl