Wieku bez jutra, wieku bez przysz?o??,

Co nad przepa?ci? stan??e? ponury;

Nauczycielu zgrozy i nico?ci,

Co? wzi?? ludzkiego ducha na tortury;

Wieku zw?tpienia, o wieku niewiary,

Jak?e ty strasznym jeste? dla cierpi?cych!

Sfinksow? twarz? patrzysz na ofiary,

Szyderstwem ?egnasz w m?czarniach gin?cych,

?l?c im do grobu te s?owa najkrwawsze:

Wszystko sko?czone, giniecie na zawsze.



Na co si? przyda, mistrzu, twa nauka,

Na co si? przyda dla b??dz?cej rzeszy?

Gdzie? masz pociech?, której ona szuka?

Gdzie? masz t? mi?o??, która j? rozgrzeszy?

Da?e? jej ziemi obszary ja?owe

I do?ywotnie da?e? jej dziedzictwo,

Ale zabra?e? najlepsz? po?ow?:

Idealnego ?wiata uczestnictwo.



Cho? jasne ?ród?a stoj? jej otworem,

Ona z nich przecie? rozkoszy nie czerpie

I wo?a, sercem upadaj?c chórem:

Po co ja ?yj?, umieram i cierpi??

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl