Sukienk? mia?a w paseczki

Perkalikow?,

We w?osach polne kwiateczki,

Twarzyczk? zawsze ró?ow?;

Nie by?o pi?kniejszej dzieweczki

Daj? wam s?owo.



By?a doprawdy królewn?

Cudownych krajów

I mia?a orkiestr? ?piewn?

W królestwie zielonych gajów,

I armi? kwiatów powiewn?,

Brzegiem ruczajów.



Gdy zbrojna ruszy?a w pole

Wraz z wojskiem swojem,

Wszystko spe?nia?o jej wol?;

S?yn??a w ?wiecie podbojem

I mnie zabra?a w niewol?

Nad jasnym zdrojem.



Mia?a na swoje rozkazy

Nadziemskie moce,

Poranki s?odkiej ekstazy,

Rajskich po??da? owoce,

Gwia?dzistych sfer krajobrazy,

Wiosenne noce.



Nie wiem, dlaczego z?o?y?a

Ber?o liliowe

I na koronki zmieni?a

Swoje korony t?czowe.

Wiem, ?e Arkadia straci?a

Swoj? królow?.



Dzi? tylko... wielk? jest dam?,

Strojn? bez miary:

Ma pa?ac z herbem nad bram?,

Kaprysy spe?nia m?? stary;

Ale ju? nie jest t? sam?,

Znik?y, ach! czary.



I chód króluje na balu

W ka?dym salonie,

Zna? na niej jaki? cie? ?alu...

I marzy, wspieraj?c skronie,

O swej sukience z perkalu

I polnych kwiatów koronie.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl