Co? si? zdawa?o dziewczynie,

Co? si? zdawa?o!

Przy m?ynie

Godzin? ca??

Patrza?a, jak woda p?ynie,

Jak pod ni? w wodnej kotlinie

Co? si? pluska?o!



Zdawa?o jej si?, ?e w wodzie

Widzi t?czowy

Na spodzie

Gmach kryszta?owy,

A przed nim w ?wietnym pochodzie

W zaczarowanym ogrodzie

Królewskie ?owy.



Zdawa?o jej si? znów dalej,

?e widzi potem

Na fali

B?yszcz?cych z?otem

Rycerzy w he?mach ze stali,

?e nawet uk?ony w dali

Widzi przelotem.

O cuda! Tu? przed ni? kl?ka

Pi?kna, jak ?wie?a

Jutrzenka,

Posta? rycerza;

Wpó? j? obj??a d?o? mi?kka

Ona si? p?oni i l?ka,

I nie dowierza.



On szepcze mi?o?nie do niej

Z kraju pi?kno?ci,

Barw, woni,

Z kraju m?odo?ci,

Z wieczystej b??kitnej toni

Przybywam z wie?cem na skroni

Pragn? mi?o?ci!



Je?li masz serca cho? tyle,

?eby pier? bia?a

Na chwil?

Uczuciem dr?a?a...

Porzuc? skrzyd?a motyle

I pozostan? tu w pyle

Ludzkiego cia?a.



Lecz je?li tylko odgadn?,

?e kszta?ty owe

Tak ?adne

S? marmurowe,

?e serce nie dr?y w nich ?adne

To wtedy jak cie? przepadn?

W mg?y za?wiatowe!



Dziewczyna s?ucha i p?onie,

Co? jej si? zdaje,

?e w ?onie

Zwolna powstaje

W dziewiczej wstydu os?onie

Prawdziwa mi?o?? - wi?c d?onie

Dr??ca podaje.



Lecz kiedy schyla si? z trwog?

Do s?odkiej mary,

Pod nog?

By?y? to czary?

Nie wida? przed ni? nikogo!

A tylko przechodzi drog?

M?ynarczyk stary.



Widocznie w owej godzinie

Co? si? jej ?ni?o

Przy m?ynie;

Sk?dby wzi?? by?o

Rycerzy w wodnej kotlinie?

A mo?e w pi?knej dziewczynie

Serce nie bi?o?

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl