wiersz dla sepleniących







Pewna pani na Marszałkowskiej

kupowała synkę z groskiem

w towazystwie swego męza, ponurego draba;



Wychodzą ze sklepu, pani w sloch,

w ksyk i w lament: - Męzu, och, och!

popats, popats, jaka strasna zaba!



Mąz był wyżsy uzędnik, setarł mgłę w okulaze

i mowi: - Zecywiście cos skace po trotuaze!



Cy to zaba, cy tez nie,

w kazdym razie ja tym zainteresuję się,



Zaraz zadzwonię do Cesława,

a Cesław niech zadzwoni do Symona -

nie wypada, zeby Warsawa

była na \"takie coś\" narazona.



Dzwonili, dzwonili i po tsech latach

wrescie schwytano zabę koło Nowego Świata;

a zeby sprawa zaby nie odesła w mglistość,

uządzono historycną urocystość;



Ustawiono trybuny,

spędzono tłumy,

\"Stselców\" i \"Federastów\"

- Słowem, całe miasto.



Potem na trybunę wesła Wysoka Figura

i kiedy odgzmiały wsystkie \"hurra\",

Wysoka Figura zece tak:



- Wspólnym wysiłkiem ządu i społecenstwa

pozbyliśmy się zabiego bezecenstwa -

panowie, do gory głowy i syje!



A społecenstwo: - Zecywiscie,

dobze, ze tę zabę złapaliście,

wsyscy pseto zawołajmy: \"Niech zyje!\"








1936

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl