Idzie pani po ulicy,

cztery pieski ma na smyczy.

A ja sobie wzdycham skrycie:

taka pani to ma życie!



Prawda?



Wszyscy ludzie kogoś mają,

kogoś głaszczą i kochają,

komuś szepczą coś do ucha

i się cieszą, że ich słucha...



Prawda?



Ja też chciałabym takiego,

choćby nawet najmniejszego,

choćby nawet najbrzydszego



pieska!



Mógłby sobie być buldogiem -

karmiłabym go twarogiem.

Mógłby sobie być seterem -

biegłby ze mną na spacerek.

Mógłby sobie być ratlerkiem -

brałabym go pod kołderkę.

A jak nie chciałby być nikim,

mógłby sobie być chomikiem



Prawda?

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl