Wieczór błękitną chmurką

sfrunął na moje biurko.

Rzucę do kąta pracę,

pójdę na spacer z córką!

A córka jak to córka -

zbiera gołębie piórka,

trzyma mnie mocno za rękę,

śpiewa wesołą piosenkę.

I razem sobie zmyślamy

różne bajeczki i bzdurki -

córka dla swojej mamy,

mama dla swojej córki.

Mrugają do nas reklamy,

w liściach szeleści wiaterek

i szepce córka do mamy:

„Ach, jaki fajny spacerek!\"

A księżyc strzyże uszami

i słucha nas po kryjomu,

i biegnie, biegnie za nami

aż do samego domu.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl