Wszystko się chwieje, proszę pań,

I myśl to niebezbożna,

Że świat ten to jest stary drań,

Któremu ufać nie można.



Na przykład ktoś dolara miał,

A jutro ma dwa centy,

Więc oczywiście wpada w szał

I wbija nóż do pięty.



Bo głupiec nie wie, że wszystko się chwieje,

A tylko ja, ja patrzę i się śmieję.



Przypuśćmy, że już wszystko mam:

Mieszkanko idealne,

I fotel, a wśród złotych ram

\"Jagiełło pod Grunwaldem\".



Więc sobie patrzę w książkę P.K.O.

I słucham, jak milion śpiewa,

A nagle burza, wiatr i deszcz, i grom

I wszystko woda zalewa -



I fotel płynie obok mistrza Jana,

I to jest właśnie życie, proszę pana.



Ach, smutnym jak Leopold Staff,

Gdy wchodzę w parku aleję;

Pokrył się kirem smętny staw,

Wierzba się nad nim chwieje.



To jesień już, szafarka aspiryny,

To jesień już, panie majorze,

Bolesny brydż i rozpacz złej godziny

O Boże, Boże.



I klon, i dąb, i słoń, i koń się chwieje,

A tylko ja, ja patrzę i się śmieję.

-- 

Publikacja pobrana z serwisu www.poema.art.pl